NBA 2K27

Ik denk echt dat de NBA 2K-serie de afgelopen jaren een betere rol heeft gezet en nu tot de allerbeste behoort als het om gameplay gaat. NBA 2K27 laat me echter met wat gemengde gevoelens achter, want hoewel het nog steeds erg goed is op het veld, ontstaan er problemen op andere gebieden.

Laat me beginnen met wat het belangrijkste aspect van een sportspel is, en altijd zou moeten zijn. Dit is natuurlijk de gameplay en hoe het voelt om een echte sport te spelen in een virtuele wereld. Gelukkig, zoals ik al zei, is dit waar NBA 2K uitblinkt, en dit jaar is daarop geen uitzondering. Ik vind over het algemeen dat het echt basketbal goed simuleert, en hoewel de veranderingen van jaar tot jaar klein zijn, is het toch een stap vooruit.

Dit jaar hebben de ontwikkelaars zelf meer dan 7.000 nieuwe animaties toegevoegd. Het is natuurlijk moeilijk te verifiëren of dit het geval is, maar ik moet ze erop geloven. Dit wordt aangedreven door ProPlay, een technologie die echte wedstrijdbeelden omzet in animaties in het spel. De meeste verbeteringen liggen aan de aanvallende kant, met nieuwe logische dunks die realistischere resultaten tot aan de basket leveren, een lay-up-engine die de bewegingen van spelers in de lucht aanpast, en nieuwe dribbelbewegingen.

Is dit een van de laatste jaren dat we de kans krijgen om als Steph te spelen?

Om de offensieve kant af te ronden: schieten is iets moeilijker geworden, althans in het begin voordat ik eraan gewend raakte. Ik heb online ook feedback gezien van spelers die hun percentage van achter de driepuntslijn hebben gehalveerd, wat ik goed vind omdat het niet realistisch is om online tegen spelers te spelen die 80 procent van hun driepunters maken, want dat zou veel te makkelijk zijn. Het zogenaamde "ritmeschieten", waarbij je een joystick gebruikt om je schot te timen met de bewegingen van de speler, vereist nu dat je de groene zone op de schotmeter raakt. Dit betekent dat schoten die iets te vroeg of te laat worden genomen, elke keer missen. Dit is echter iets wat je kunt benutten als je er echt goed in bent, want naarmate de groene zone groter wordt naarmate je beter wordt in het vinden van die perfecte timing. Het andere is dat de zone kleiner wordt als je timing niet klopt. Het zogenaamde "button shooting" - waarbij je met één knop probeert het groene gebied te raken - is veel makkelijker te gebruiken, vooral voor beginners, omdat het maar één knopdruk vereist in plaats van twee bewegingen (omlaag en dan omhoog) om het perfecte ritme te krijgen.

Een ding dat je schoten sterk beïnvloedt, is niet alleen hoe goed je groene gebieden binnen een meter raakt, maar ook hoe de verdedigers je beïnvloeden. Een hand in je gezicht maakt het uiteraard veel moeilijker om een bal te laten zinken dan een open schot ter grootte van een snelweg in Texas. Dit jaar hebben verdedigers hun verdedigingsmechaniek verbeterd wanneer ze hun armen optillen om schutters beter te verstoren. Houd je rechterstick ingedrukt om agressief met je armen te spelen, waardoor de verdediger automatisch schotpogingen uitdaagt. Of houd de stick ingedrukt om voorzichtiger te spelen en uit te dagen zonder grote risico's te nemen, bijvoorbeeld als je in foutgevaar bent.

Handmatige blokpogingen kunnen nog steeds worden gebruikt. Er is nu ook kleurgecodeerde feedback om de kwaliteit van de verdedigende poging aan te geven. Misschien is het grootste verschil echter een nieuw balbotsingsysteem. Dit systeem vergelijkt de verschillende eigenschappen van beide spelers om te zien of contact van bijvoorbeeld een steal voldoende is om de bal los te krijgen, wat fysiek, goed getimede verdediging beloont, terwijl de baldrager toch de kans krijgt om de bal onder controle te houden. Het betekent ook dat lange spelers, vooral de torenhoge Victor Wembanyama, een betere kans hebben om schoten te blokkeren, en het is verdomd onmogelijk om zelfs maar een schot te proberen als de Fransman dichtbij is.

Wemby leverde een ongewoon passieve verdedigende prestatie. Feedback over hoe goed je een schot hebt verdedigd, wordt nu in kleur op de grond weergegeven (in dit geval rood voor een mislukking).

Al met al is het basketbal uitstekend. Dat geldt ook voor de Career Mode, waarin je een speler creëert en zijn carrière volgt. Hoewel andere sportgames volledig hebben afgeschaft van elk soort verhaal – zoals "The Journey" in FIFA 17-19, "Longshot" in Madden NFL 18 en 19, en de inmiddels opgeheven Fight Night-serie – is het prettig dat NBA 2K dit in stand houdt. Toegegeven, het is niet langer het extreme soort waarbij de vrienden van de speler sterven in verhaallijnen van Spike Lee, maar het geeft je speler toch een gevoel van persoonlijkheid. Vorig jaar lag de focus op basketbal in Europa, en in 2K27 draait alles om de G League. Kort gezegd is je speler een toptalent op school en heeft hij een contract met een van de allerbeste universiteitsteams. Maar een ongeluk maakt er een einde aan, en twee jaar later vecht hij om een comeback te maken en gedraft te worden. Deze keer gaat de route via de G League, die tegenwoordig kan worden samengevat als een feedercompetitie voor de NBA. Je kunt kiezen tussen twee verschillende teams en je vervolgens een weg vechten naar de draftdag. Als je geen zin hebt of het vrij lange verhaal niet wilt doorlopen, kun je in plaats daarvan direct de NBA ingaan.

Ik vind MyCareer leuk en heb dat altijd gedaan, maar een paar jaar geleden nam 2K een van de domste beslissingen in de geschiedenis van sportgames. Nu is het personage dat je maakt om de offline Career Mode te spelen volledig gekoppeld aan de online modus, MyCity. Dit betekent dat je dezelfde speler in beide modi gebruikt en je attributen alleen kunt upgraden met de virtuele valuta van het spel. Helemaal geen interesse om online te spelen? Dat is jammer. Je zult nog steeds dezelfde valuta moeten uitgeven als waarmee je online tegen anderen kunt concurreren. En het is niet bepaald een klein bedrag dat nodig is om een speler maximaal te krijgen. Als je alleen de basisversie van het spel hebt, is de kans groot dat je gedwongen wordt een speler met zeer lage attributen te gebruiken tegen Jokic, LeBron, Wemby en anderen.

Dit jaar hebben de ontwikkelaars een extra manier gevonden om wat hebzuchtig te zijn. Ze hebben MyCareer Erass geïntroduceerd, waarmee je je eigen gemaakte speler in verschillende tijdperken kunt plaatsen (Magic vs. Bird 1984, Jordan 1991, Kobe 2003, LeBron 2010 en Steph 2016) om te zien hoe hij het tegen die teams zou hebben gedaan. Elke periode heeft zijn eigen regels, teamopstellingen, arena's, enzovoort. Klinkt briljant, nietwaar? En dat is het ook... in principe. Wil je de speler gebruiken waar je net X aantal uren aan hebt besteed in de verhaalmodus? Laat maar. Als je in een van deze tijdperken wilt spelen, moet je eigenlijk een compleet nieuwe speler creëren. Als je in alle vijf wilt spelen, moet je vijf verschillende, nieuwe spelers creëren. Je zult deze uiteraard ook moeten upgraden, tenzij je wilt spelen met een speler met een totale attributenscore van 65, wat virtuele valuta vereist. Het is ongelofelijk dat je niet kunt spelen als de speler die ik al heb gemaakt en ontwikkeld.

MyCareer heeft echter wel twee leuke toevoegingen. Ten eerste kun je nu de Career Mode co-op spelen, waarbij één speler de rol van radarpartner Trace Miller op zich neemt. De andere is dat je vrouwelijke spelers kunt creëren, maar deze kunnen alleen in MyCity worden gebruikt.

Gelukkig is het spel op het beste op het veld.

MyCity... de sociale online hub waar mensen gemengde gevoelens over hebben. Als hub voor online gamen is het de beste in de wereld van sportspellen. Je kunt alles spelen waar je maar van kunt dromen, met functies zoals The REC, Theatre, Street Kings, Park, Proving Grounds, Ante-Up, Starting 5, Crew HQ, Casual Corner, seizoensgebieden, Rucker Park, Daily Rivals en meer. Elke spelmodus beschrijven zou van deze recensie een lang boek maken, dus dat sla ik over, maar er is voor ieder speler wel iets. Casual Corner is een mooie nieuwe toevoeging waarbij je gewoon 3v3 of 5v5 kunt spelen tegen spelers van een vergelijkbaar vaardigheidsniveau als jij, waarbij hoe beter je speelt, hoe beter de anderen zullen zijn. Dit is bedoeld als introductie voor nieuwe spelers die misschien wat nerveus zijn om online tegen anderen te spelen. Dan is er de donkere kant, waar iedereen voor zichzelf speelt; er wordt een ongelooflijk bedrag uitgegeven aan het maximaliseren van attributen die over een jaar niet meer uitmaken; gatekeeping, waarbij je je speler op specifieke manieren moet bouwen om te kunnen concurreren; en meer. En ik heb nog niet eens genoemd dat het startgebied eigenlijk een winkelcentrum is, omringd door winkels die items verkopen om het uiterlijk van je speler aan te passen, waar schoenen, petten, ballen, tassen en andere items niet bepaald goedkoop zijn.

Het is ook niet goedkoop als je wilt meedoen in MyTeam, de Ultimate Team-modus van de 2K-serie. Ik heb het al eerder gezegd en ik zeg het nog eens: NBA 2K heeft de meest hebzuchtige Ultimate Team-modus van alle (grote) sportspellen. Er zijn maar weinig spelers om gratis vrij te spelen, en de meeste dingen moeten via verschillende kaartpakketten worden gekocht. Het verschil is enorm vergeleken met bijvoorbeeld MLB The Show, dat je genoeg gratis kaarten geeft om in te verdrinken. Ik ben ongeveer een week geleden teruggekeerd naar dat spel nadat ik het sinds mei niet meer had gespeeld, en na slechts een paar uur had ik een heel sterk team ontgrendeld dat online kon strijden door simpelweg verschillende uitdagingen en programma's te voltooien. MyTeam heeft eigenlijk geen grote veranderingen doorgemaakt (waarom knutselen met een melkkoe?) behalve dat spelers nu XP verdienen na wedstrijden, wat gebruikt kan worden om sommige van hun attributen te verbeteren.

MyTeam is terug voor alle kaartverzamelaars.

MyNBA, de spelmodus waarin je de leiding kunt nemen over een club of een huidige speler, heeft dit jaar een heleboel updates gekregen, wat goed is om te zien. Dit is vaak het soort spelmodus dat ontwikkelaars negeren ten gunste van wat extra geld oplevert. Er zijn meer dan 20 veranderingen ten opzichte van vorig jaar, en enkele van de grootste omvatten een verbeterd free agency-systeem waarbij de best beschikbare spelers verschillende factoren meenemen voordat ze beslissen voor welk team ze tekenen. Deze kunnen bonussen omvatten, eisen om een rivaal te verwijderen, of het tekenen van een teamgenoot. Een andere functie is dat je als GM nu een vertrouwensrating tot wel 100 hebt. Hoe hoger die is, hoe groter de kans dat spelers voor jou willen spelen. Laag vertrouwen betekent dat spelers je contractbeloften niet vertrouwen, en je kunt te veel moeten uitgeven om een speler te contracteren. Er is ook de optie om ruiltransacties te doen waarbij vier teams tegelijk betrokken zijn.

De belangrijkste attractie dit jaar is echter MyNBA Legacy, dat een soort combinatie is van de GM-modus en de spelermodus, omdat je het simpelweg beide laat doen. Je kiest een speler en kunt beginnen als hun rookie-versie of op hun huidige vaardigheidsniveau, terwijl je tegelijkertijd het team als GM tot wel 100 jaar aanstuurt. Na 25 jaar gaat de speler met pensioen en neem jij het over als hun zoon, wat een leuke toevoeging is voor iedereen die van alles een beetje wil doen.



NBA 2K27 is een sportspel dat bijna alles goed doet wat betreft de basketbal zelf, maar er zijn een paar problemen. Visueel is het spel al een paar jaar niet verder gegaan, en hoewel het zeker niet lelijk is, voelt het alsof er binnenkort een upgrade nodig is. Er is ook nog steeds het gevoel dat dit de meest geldgierende van de grote sportgames is, waarbij valuta verschillende spelmodi domineert. Hoewel er enkele aangename toevoegingen zijn, vooral in de MyNBA Franchise-modus, voelt het helaas alsof de serie wat van zijn momentum heeft verloren en in een soort dip is beland.